Hot Forward E-mail Story

รวมเรื่องฮาๆ ขำๆ เรื่องแปลกๆจาก อีเมล์

“ความผิดพลาด” ลูกๆทุกคนต้องอ่าน สิงหาคม 13, 2008

ในชีวิตที่ผ่านมา ผมเชื่อว่าทุกคนเคยทำทั้งสิ่งที่ถูกและสิ่งที่ผิด สิ่งที่ถูกนั้นส่วนใหญ่มักจะมาจากความตั้งใจ แต่สำหรับการทำผิดพลาด บางครั้งมันก็เกิดจากความไม่ตั้งใจหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์

ผมมีเรื่องการทำผิดของตัวเองอยู่เรื่องหนึ่ง ที่อยากจะเล่าให้ฟัง

เรื่องนี้เกิดขึ้นนานแล้ว ตอนนั้นผมเรียนอยู่ในชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยของผมตั้งอยู่ที่ต่างจังหวัด ไกลจากรุงเทพฯ หลายร้อยกิโลเมตร

ประสาคนที่อยู่ไม่ติดบ้านตั้งแต่เด็กๆ พอได้ไปเรียนต่างจังหวัด ผมจึงชอบอกชอบใจมาก ตั้งแต่เป็นเฟรชชี่ปีแรกจนถึงปีที่สอง ผมแทบจะไม่กลับบ้านเลย ชีวิตนักศึกษาน้องใหม่ในมหาวิทยาลัยสนุกจะตายไป มีอะไรให้ทำเยอะแยะ ทั้งการเรียน ทั้งกิจกรรม

ที่สำคัญคือ ตอนขึ้นปี 2 ผมมีแฟนเป็นรุ่นน้องอยู่คนหนึ่ง เราสองคนตัวติดกันเป็นตังเม จนทั้งเพื่อนของผมและเพื่อนของเธอพากันล้อเลียน ว่าจะรักกันไปถึงไหน

แฟนผมเป็นคนน่ารัก เราเข้ากันได้ดี หลายเดือนที่ผ่านมา เราไม่เคยทะเลาะกันแม้แต่ครั้งเดียว

แต่แล้ววันหนึ่ง ผมกับเธอก็มีปากเสียงกัน สาเหตุด้วยเรื่องอะไรมาถึงตอนนี้ผมก็จำไม่ค่อยได้แล้ว จำได้เพียงมันเป็นการทะเลาะกันครั้งแรกของเรา และผมรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจเป็นอย่างมาก ถึงขนาดเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ขึ้นรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ ในวันถัดมานั้นเลย

ตลอดทางที่อยู่บนรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ ผมรู้สึกเป็นทุกข์เหลือเกิน ความรู้สึกมันปะปนกัน ทั้งโกรธ ทั้งไม่พอใจ ทั้งเสียใจ

สิบชั่วโมงผ่านไป ผมก็เดินทางมาถึงกรุงเทพฯ นั่งแท็กซี่อีกสักพักผมก็มาถึงบ้าน

เปิดประตูเข้าไปในบ้าน ผมก็เจอแม่ แม่ดูประหลาดใจที่เห็นผม เพราะผมไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะกลับบ้าน อีกอย่าง ผมไม่ได้กลับบ้านมาเป็นปีแล้ว

ที่ผ่านมา ข่าวคราวของผมที่แม่ได้รู้ ก็มาจากจดหมายไม่กี่ฉบับที่ผมเขียนถึงไปตามหน้าที่เท่านั้นเอง

แม่ดูดีใจอย่างเห็นได้ชัดที่เห็นผม “กินข้าวมาหรือยัง เดี๋ยวแม่ทำหมูทอดให้กินนะ” แม่ถามพลางเอ่ยถึงของชอบของผมที่กินมาตั้งแต่เด็ก มันคือหมูสับชุบแป้งปรุงรสปั้นเป็นก้อนกลมๆ เล็กๆ แล้วเอามาทอดในน้ำมัน กินกับข้าวสวยร้อนๆ เป็นอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียน อร่อยน่าดูเลย

แ ต่ ต อ น นั้ น ผ ม ไ ม่ มี อ า ร ม ณ์ เ อ า เ สี ย เ ล ย ผมพยักหน้ากับแม่ แล้วยกกระเป๋าเข้าห้อง จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ผมนอนนิ่งใจลอยอยู่บนเตียง หูได้ยินแว่วเสียงแม่ครัวทำอะไรกุกกัก ผมพยายามข่มตานอน แต่ก็นอนไม่หลับ ในหัววนเวียนคิดอยู่แต่เรื่องความขัดแย้งกับแฟน เมื่อคืนบนรถทัวร์ผมก็นอนหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน

สักพัก เสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้นแหวกความเงียบหงอย ผมปล่อยให้มันส่งเสียงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นฟัง แล้วผมก็ใจเต้น…

แฟนผมโทรทางไกลมาจากต่างจังหวัด เธอละล่ำละลักบอกว่าขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว พอผมไม่อยู่แล้วเธอเหงามาก เหมือนมีชีวิตอยู่คนเดียวในโลก

ความจริงเธอไม่จำเป็นต้องพูดมากก็ได้ เพราะ ผมใจอ่อนตั้งแต่ได้ยินประโยคแรกจากเธอแล้ว ผมบอกเธอไปว่า ผมเองก็มีส่วนผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมใจร้อนและขี้ใจน้อยเกินไป ผมเองก็เหงาและคิดถึงเธอไม่น้อยไปกว่าที่เธอคิดถึงผม

เราคุยกันอีกพักหนึ่ง ผมก็ตัดสินใจเดี๋ยวนั้นว่า จะกลับต่างจังหวัด ผมอยากพบหน้าแฟนของผมเหลือเกิน

ผมถือกระเป๋าเดินทางจากห้องลงมาข้างล่าง เห็นแม่กำลังตั้งสำรับอยู่บนโต๊ะ “อ้าว เสร็จพอดี มากินข้าวได้เลยลูก” แม่เอ่ยพลางตักข้าวใส่จาน แต่พอเงยหน้าเห็นผมถือกระเป๋าเดินลงมา สีหน้าของแม่ก็เปลี่ยนไป

“ไม่กินแล้วล่ะแม่ จะกลับแล้ว มีธุระด่วน เพื่อนโทรมาตาม” ผมพูดไปเพียงเท่านี้ ไม่อยากอธิบายอะไรมากความ แต่ไหนแต่ไรผมคิดว่าเรื่องแฟนเปป็นเรื่องส่วนตัว ที่ไม่จำเป็นต้องเล่าให้ทุกคนรู้

“เอ่อ… ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นไร…เอาตังค์ติดตัวไปหน่อยนะ” แม่พูดเหมือนทำอะไรไม่ถูก แล้วหยิบเงินจากกระเป๋าส่งให้ผมหลายร้อยบาท ผมรับมาแล้วยกมือไหว้ลาแม่ พลางรีบสาวเท้าออกจากบ้าน เพื่อให้ทันรถทัวร์ขากลับ ส่วนใจผมน่ะพุ่งไปไกลแล้ว

ตลอดเวลาที่อยู่บนรถทัวร์ ผมนึกถึงแต่หน้าแฟนของผม ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะได้เจอกันแล้ว

สิบกว่าปีผ่านไป ผมกลายเป็นผู้ใหญ่บ้างานคนหนึ่งที่ไม่ใคร่จริงจังกับเรื่องความรัก ผมเคยนึกอยากรู้อยู่เหมือนกัน ว่าป่านนี้แฟนเก่าของผมแต่ละคนมีชีวิตอย่างไรบ้าง คนหนึ่งที่รู้คือแฟนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งเลิกลากันไปในอีกไม่กี่ปีต่อมา เพื่อนผมบอกว่าตอนนี้ เธอแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว มีลูกสาวหนึ่งคน สามีเธอเป็นนักธุรกิจอยู่ทางใต้ ฐานะร่ำรวยไม่น้อย

ผมยังคงเป็นคนอยู่ไม่ติดบ้าน แต่วันนั้นผมกลับไปบ้าน เผอิญเจอพี่สาวนั่งอยู แล้วอยู่ดีๆ เราก็นั่งคุยกันถึงเรื่องเก่าๆ เรื่องนั้นเรื่องนี้

“มีอยู่เรื่องนึง ไม่รู้เธอจะจำได้หรือเปล่า ตอนนั้นสมัยเรียนมหา’ลัยที่อยู่ดีๆ เธอก็กลับมาบ้านแล้วอีกแป๊บเดียวก็กลับไปน่ะ” พี่สาวถามให้ผมทวนความจำ

“ฮื่อ… พอจำได้ ทำไมหรอ” ผมบอกพลางพยายามนึกย้อนไปถึงตอนนั้น

“รู้หรือเปล่าว่า หลังจากจู่ๆ เธอก็รีบร้อนกลับไป ทั้งที่มาบ้านไม่ถึงชั่วโมง แม่ก็นั่งร้องไห้อยู่ที่บันได ชั้นนะ โกรธแกแทบแย่ แต่แม่น่ะสิ บอกว่าอย่าไปว่าน้องเลย น้องอาจมีธุระด่วนอะไรจริงๆก็ได้”

ฟังถึงตรงนี้ผมก็รู้สึกตัวชา

สารภาพว่าผมไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย ไม่แม้จะอยู่ในเศษเสี้ยวของความทรงจำ ถ้าพี่สาวไม่พูดขึ้นมาผมก็คงไม่รู้ว่ามีเรื่องนี้อยู่ในชีวิต ความทรงจำในอดีตของผมมีเพียงเรื่องที่ผมกับแฟนสาวทะเลาะกันก่อนจะกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม ผมไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อสิบสิงปีที่แล้ว ผมได้ทำร้ายจิตใจคนคนหนึ่งที่รักผมมาก

ในชีวิตที่ผ่านมา เราอาจจะเคยทำทั้งสิ่งที่ถูก และสิ่งที่ผิด และแม้ว่าบางครั้งของการทำผิด มันอาจเกิดจากความไม่ตั้งใจหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ทว่าเมื่อเรารู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ก็ไม่ควรรีรอที่จะชำระล้างความรู้ผิดนั้น

วันต่อมา ผมไปหาแม่ที่บ้าน แม่กำลังนั่งจัดของอะไรง่วนอยู่ ผมเข้าไปนั่งข้างๆ แม่ จับมือทั้งสองข้างของแม่ขึ้นมากุม แล้วผมก็เล่าถึงความผิดพลาดในอดีตเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยน้ำตาที่ซึมเอ่อ

พอผมเอ่ยคำว่า ขอโทษ แม่ก็ยกมือขึ้นลูบหัวผมแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“อย่าเสียใจเลยลูก มันผ่านมานานแล้ว แม่ลืมมันไปแล้วล่ะ หิวมั้ย เดี๋ยวแม่ทำหมูทอดให้กินนะ”

อ่านแล้วรักแม่ให้มากๆนะคับ

 

One Response to ““ความผิดพลาด” ลูกๆทุกคนต้องอ่าน”

  1. super met Says:

    ผมรักแม่คร้าบบบบบบบบบบบบบ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s